Norweski rynek odzieżowy

Norweski-rynek-odziezowy

Rynek odzieży w Norwegii – wstęp do planu marketingowego –
w oparciu o wybrane przykłady.

1. Wstęp

Niniejszy raport obejmuje krótką charakterystykę norweskiego rynku odzieżowego oraz
sugerowaną strategię wejścia polskiej firmy na ten rynek. W pierwszej kolejności zostanie omówiony
potencjał i specyfika rynku norweskiego. Następnie zostanie scharakteryzowany norweski
konsument. Po przedstawieniu najważniejszych cech rynku norweskiego, zostaną pokazane dwie
możliwe drogi zainstnienia polskiego produktu na rynku norweskim. Pierwsza z nich to wejście na
rynek z własną marką, druga to wejście pod marką norweskiego partnera (producenta,
dystrybutora). Na potrzeby tego materiału rynek norweski został przeanalizowany pod kątem dwóch
kategorii produktowych: odzieży sportowej i eleganckiej odzieży męskiej.
Celem tego miniraportu jest przedstawienie cech charakterystycznych norweskiego rynku
odzieżowego z zamysłem wsparcia polskich firm branży tekstylno – odzieżowej w ich ekspansji na
rynki skandynawskie przede wszystkim na rynek norweski.

2. Analiza norweskiego rynku odzieżowego

Przedmiotem analizy przeprowadzonej w poniższym dokumencie jest szeroko rozumiana
branża odzieżowa ze szczególnym uwzględnieniem odzieży sportowej i elegenckiej odzieży męskiej.
Na odzież sportową składają się: odzież outdoorowa, odzież narciarska, ubrania przeciwdeszczowe,
softshell, odzież profesjonalana ekspedycyjna i inne. Na odzież męską składają się koszule, płaszcze,
garnitury itp.

2.1. Norwegia – potencjał rynku

Rynek norweski posiada duży potencjał pomimo małej skali – Norwegia ma 4,9 milionów
obywateli. Planowany wzrost liczby mieszkaoców do 5,2 miliona w 2020 roku nie jest co prawda
w stanie diametralnie zmienid skali rynku, ale dochody mieszkaoców doskonale rekompensują małą
liczbę potencjalnych kupujących.
Obok wysokich dochodów przeciętnego Norwega drugim czynnikiem zachęcającym do
odkrycia tego rynku może byd demografia. Według danych opublikowanych przez SSB1 (2011),
struktura wieku w Norwegii kształtuje się następująco; dzieci 0 -14 (18,5 procent); kolejno osoby w
wieku 15-24 lat (12,9 procent) i 25 – 39 (15, 5 procent); następnie 40 – 64 z udziałem (32,8 procent);
potem 65 – 80 (11,9 procent) i osoby powyżej 80 roku życia (4,3 procent). Tendencje w Norwegii dot.
wzrostu liczby mieszkaoców są jednoznacznie pozytywne i opierają się zarówno o nowe narodziny
(1,95 dziecka na kobietę według SSB na rok 2011) jak i imigrację (34,5 tyś w 20102).
Zgodnie z globalnym trendem, większośd ubrao i tekstyliów na rynku norweskim pochodzi
z Dalekiego Wschodu, głównie Chin. Znane norweskie marki m.in. Helly Hansen, przeniosły lub
zlecają produkcję do krajów taniej siły roboczej, pozostawiając design i marketing w kraju
macierzystym.
Obok Helly Hansen najbardziej znane norweskie marki odzieży sportowej to Norrona i Bergans.
Najlepiej rozpoznawalne marki zagraniczne odzieży sportowej to szwedzka Haglöf i amerykaoski The
North Face.
Najbardziej znaną marką norweska wśród eleganckiej odzieży męskiej jest Giovani Fashion.

2.2. Grupa docelowa

Na podstawie wyżej wymienionych statystyk, grupę docelową dla polskich marek (częśd
populacji, do której dany produkt jest adresowany) można szeroko zdefiniowad jako ludzi młodych,
aktywnie spędzających czas, dbających o styl ubierania się, podążających za aktualnymi trendami
w modzie, i dochodach średnich i wyższych. Dlatego, szczególnie dwie grupy wiekowe: 25 – 49 i 15 –
24, o łącznym udziale w populacji 47,5 procent, jawią się jako najlepsi potencjalni odbiorcy polskiej
odzieży sportowej i eleganckiej odzieży męskiej z Polski. Do tej grupy powinny byd adresowane
wszelkie działania promocyjno – marketingowe. W grupie docelowej znajdują się osoby, których
dochód pozwala na regularne i dośd częste zakupy towarów. Dodatkowo, produkty te kierowane są
do ludzi, którzy preferują zaoszczędzid na częstych zakupach towarów o niższej cenie na rzecz
rzadszych, okresowych zakupów bardziej ekskluzywnej odzieży.

2.3. Specyfika rynku

Rynek norweski należy do bardzo trudnego środowiska i kultury biznesowej. Zaistnienie
i trwałe utrzymanie się polskiej firmy z daną marką w Norwegii jest niezmiernie trudne. Jednakże,
odniesiony sukces gospodarczy na tak wymagającym rynku staje się wizytówką dla firmy i otwiera
drogę do dalszej międzynarodowej ekspansji firmy. Warto zatem zwrócid uwagę na pewne elementy
charakterystyczne dla rynku norweskiego
.
2.3.1. Wymiar geograficzny

Rynek norweski jest specyficzny pod względem geograficznym. Norwegia to olbrzymi kraj,
gdzie przeciętne odległości między miastami dalece przewyższają te znane nam z Europy. Ponadto
miasta jako takie są jak na standardy europejskie bardzo małe. Oslo – stolica Norwegii, zamieszkała
przez 570 000 mieszkaoców, jest największym miastem kraju. Inne co do wielkości miasta Norwegii
to: Bergen (zachodnia częśd kraju), Stavanger (południowy zachód), Trondheim (północ), mające
odpowiednio 227 000, 189 000, 160 000 mieszkaoców3.
Niewielka liczba mieszkaoców oraz przede wszystkim olbrzymie dystanse między nimi
stwarzają ogromne trudności dla dytrybucji i promocji wszelkich produktów, także odzieżowych.
Dystans z Oslo do Tromso (najdalej na północ położonego dużego miasta w Norwegii) odpowiada
odległości Warszawa – Rzym. Już tylko z tego powodu warto dokładnie zastanowid się nad strategią
budowy sieci dystrybucji. Podobnie jak to ma miejsce w Polsce, na rynku odzieżowym i przede
wszystkim w świecie mody, kluczową rolę odgrywają duże miasta, a w szczególności Oslo. Miasto to
uważane jest za źródło wszelkich wydarzeo w dziedzinie mody. Tym samych uznane jest za centrum
kreowania nowych trendów i gustów konsumenta, które w dalszej perspektywie są w znacznym
stopniu przejmowane przez mniejsze ośrodki w Norwegii.
W Oslo (wraz z miastami przyległymi) mieszka około ¼ całej populacji Norwegii. Jego rola
jako centrum mody i kreownia nowych trendów, olbrzymie dystanse i związane z tym trudności
z dystrybucją oraz wielokrotnie bardzo mały potencjał w innych miejscowościach skłaniają nas do
przyjęcia założenia, że każde wejście na norweski rynek powinno byd oparte o zdobycie przyczółka
w Oslo. Wszelkie działania ukierunkowane na wprowadzania polskiego produktu na rynek norweski
powinny byd rozpoczęte w Oslo. Dodatkowymi czynnikami przemawiającymi na korzyśd tej tezy jest
fakt, że jest to miasto w dużej mierze zamieszkałe przez obcokrajowców oraz, że działa tu największa
liczba niezależnych sklepów, hurtowni, designerów i innych osób związanych z branżą.

2.3.2. Wymiar społeczno – kulturowy

Chcąc zaistnieć z polską marką na norweskim rynku odzieżowym, nie można pominąć
aspektu społeczno – kulturowego. Wymiar ten ma wpływ na norweskie praktyki oraz zwyczaje
handlowe i zakupowe, które w dużym stopniu determinują zachowania norweskiego klienta i odbiór
danej marki przez niego. Obrazując rynek norweski, handel odzieżą skupia się wokół licznych, małych
branżowych sklepów zlokalizowanych w poszczególnych częściach miasta. Duże sieci i galerie
handlowe pełnią znacząco odmienną rolę niż to ma miesjce w Polsce. Po pierwsze, pod względem
liczby jest ich relatywnie mniej. Większą popularnością i atrakcyjnością od sieci i galerii handlowych
cieszą się w Norwegii ulice handlowe skupiające indywidualne sklepy. Po drugie, odmienne od Polski
jest postrzeganie galerii handlowych. W Norwegii nie są one utożsamiane z jakością
i ekstrawagancją, lecz raczej odpowiadają i charakteryzują cechy i potrzeby masowego klienta.
Natomiast, krótkie serie towarów, wysoką jakośd chod w konsekwencji także wyższe ceny znajdzie
klient norweski w mniejszych butikach i sklepach zlokalizowanych w bardziej centralnie położonych
dzielnicach miast lub ulicach handlowych.

Klient norweski

W wyżej opisanym otoczeniu funkcjonuje klient norweski. Wymagający to najczęstsze
i najbardziej trafne określenie norweskiego konsumenta. Ta wymagająca postawa ma swoje
odzwierciedlenie w potrzebach i priorytetach, którymi norweski klient kieruje się przy wyborze
danego produktu. Po pierwsze norweski konsument ceni jakośd. Jednak jakośd nie jest koniecznie
i automatycznie utożsamiana z topowymi markami jak np. Versace czy Louis Vuitton. Co stwarza przy
odpowiedniej obsłudze klienta finalnego, odpowiednim doborze materiałów oraz lokalizacji sklepów
wypromowad w stosunkowo niedługim czasie nową markę. Po drugie, Norwegowie nad wyraz
i w przeciwieostwie do wielu innych narodów cenią sobie praktycznośd i użytecznośd. Praktycznośd
taka może byd podkreślona poprzez dobór naturalnych materiałów, odpowiednią kolorystykę, wzór
(design). Trzecim istotnym elementem opisującym norweskiego klienta jest postrzeganie przez niego
relacji „jakośd – cena” sprzedawanego towaru. Norweg jako bardzo często odbiorca bogaty, jest
bardzo silnie naznaczony myśleniem, które może byd krótko określone jako “too low, too bad”. Niska
cena produktu dla większości Norwegów nie będzie wystarczającym argumentem do podjęcia
zakupu. Niska cena często automatycznie sygnalizuje niską jakośd produktu i nie wzbudza zaufania
klienta norweskiego. Ostatecznie, to pogoda i koniecznośd odpowiedniego dostosowania odzieży do
panujących warunków atmosferycznych wpływają na decyzje konsumenta silniej niż cena sama
w sobie. W przypadku eleganckiej odzieży męskiej jest to równie silna zależnośd, gdzie chęd
posiadania stylowego i modnego ubioru oraz stosunkowo wysokie zarobki kreują modę na ubrania
z wyższej półki. Fakt, iż Norwegowie często kupują znane marki, bądź produkty uznane jako produkty
dobrej jakości nie oznacza, że są oni gotowi kupowad wszystkie produkty i wzory znane i cenione
w innych krajach. Norweski styl i smak ubierania wydaję się nieco specyficzny w porównaniu
z europejskim. Wygoda, prostota i umiar najlepiej opisują “styl noszenia” Norwegów. W tym miejscu
warto podkreślid, że klient norweski ma ogromny sentyment i ceni krajowe wyroby, które słyną
z naturalności.
Powyższe cechy ilustrują odmiennośd norweskiego klienta od typowo europejskiego, który
podąża i śledzi trendy wychodzące ze światowych domów mody. Klient norweski często śledzi trendy
zazwyczaj lokalne, które odpowiednio przetworzone biorą pod uwagę elementy kulturowe
i uwarunkowania klimatyczne Norwegii. Wśród uwarunkowao kulturowych jeszcze nie
wymienionych warto tutaj wspomnied o dwóch faktach. Norwegia mimo wszystko pozostaje w
cieniu Danii i Szwecji i jest na obrzeżach Europy, co kreuje pewną prowincjonalnośd w wielu
zachowaniach konsumenckich. Ponadto Norwegia jest krajem bardzo nielicznym, gdzie często wiele
osób doskonale się zna, a osoba odmiennie ubrana wzbudza zainteresowanie sąsiadów co ma
miejsce nawet w Oslo. Nowy produkt zatem o ile nie jest w stanie wykreowad i narzucid większej
grupie nowego trendu powinien uwzględnid specyfikę rynku i pójśd w naśladownictwo marek już
istniejących na rynku.

3. Strategie wejścia polskiej firmy na rynek norweski

Na podstawie zgromadzonych informacji, można zasugerowad dwie drogi wprowadzenia
polskiego produktu na rynek norweski. Pierwsza strategia to wejście pod własną marką. Strategia ta
może mied dwa warianty: wejście z już istniejącą marką lub stworzenie nowej marki na potrzeby
rynku norweskiego. Druga strategia oznacza działanie na rynku norweskim pod cudzą marką (np.
dystrybutora, producenta norweskiego) czyli szycie na eksport (eksport przerobowy). Omawiając
poszczególne drogi zaistnienia na rynku norweskim, najpierw zostaną przedstawione korzyści i
koszty każdej z nich, a następnie zostanie opisane praktyczne rozwiązanie. Z uwagi na fakt, że
nadrzędnym celem jest promowanie polskich towarów na rynkach zagranicznych i zachęcanie
polskich firm do wejścia na rynek norweski ze swoimi markami, strategia wejścia z własną marką
zostanie szerzej omówiona, natomiast strategia produkcji na eksport zostanie potraktowana jako
alternatywna metoda wejścia na rynek.

3.1. Wejście pod własną marką

Strategia wejścia polskiej firmy z własną marką na rynek norweski niesie ze sobą zarówno
pewne ryzyka, ale także i korzyści. Ryzyko jest w prostej linii związane z koniecznością poniesienia
większych kosztów. Wsród nich w pierwszej kolejności trzeba wymienid wysokie nakłady na branding
(wypromowanie i utrzymanie marki). Korzyści płynące z wejścia na rynek z własną marką to
wyłącznośd kontroli nad rozwojem i strategią marki oraz w przypadku sukcesu zachowanie dużej
części marży. Można wyróżnid dwa warianty tej strategii. Pierwszy to wejście z własną już istniejącą
marką polską, drugi wariant zakłada wejście z własną marką, lecz utworzoną na potrzeby rynku
norweskiego.

3.1.1. Wejście pod marką już istniejącą

Wariant ten zakłada korzystanie z już wypracowanych zasobów, ugruntowanej pozycji marki
i zdobytego doświadczenia na rynku polskim. Jest to z jednej strony zaoszczędzenie czasu, gdyż
marka została już zbudowana i zdefiniowana. Odnosząc to do założeo tego materiału (męska odzież
elegancka i sportowa), takie marki jak Bytom, Próchnik, Wólczanka, sportowa: Alpinus, Campus
miałyby szanse zaistnienia w swojej dziedzinie na rynku norweskim. Problematyczna wydaje się
nazwa i jej polskie (obce) brzmienie dla Norwega. A co za tym idzie odbiór marki wśród konsumenta
norweskiego. Strategia ta wydaje się korzystna dla firm, które dysponują już wypracowanym
potencjałem i kapitałem, i mają ugruntowaną pozycję na rynku polskim.
3.1.2. Wejście pod własną marką utworzoną na potrzeby rynku norweskiego
W aspekcie kulturowym, norwesko brzmiąca marka będzie miała większe szanse na
pozytywny odbiór i odzew ze strony kupujących. To może zostad osiągnięte dzięki utworzeniu
własnej marki specjalnie na potrzeby rynku norweskiego. Ponadto, pamiętając o norweskim
zamiłowaniu do krajowych wyrobów, wydaje się oczywiste, że wszystko, co przypomina im ich źródła
lepiej się przyjmie i ludzie obdarzą większym zaufaniem taką markę. Utworzenie modyfikacji polskiej
marki w formie konkretnej linii lub kolekcji odzieży z myślą o rynku norweskim (np. NorVega by
Próchnik), byłoby wyjściem naprzeciw i sprostaniem potrzebom lokalnego konsumenta. Z drugiej
strony, utworzenie nowej marki jest jednak procesem dłuższym i bardziej kosztownym.
Dwa powyższe warianty strategii zaistnienia pod własną marką na rynku norweskim oferują
możliwośd osiągnięcia wyższych marż niż w przypadku produkcji na eksport. Jednakże, rozwój sieci
dystrybucji i skuteczne dotarcie z produktem do właściwego klienta stanowią największe wyzwania
tej strategii.

3.2. Wejście pod cudzą marką

Wejście pod cudzą marką oznacza szycie dla dużych sklepów odzieżowych, marketów
tekstylnych czy dyskontów odzieżowych. Głównie firmy niewielkich rozmiarów, które dysponują
zapleczem produkcyjnym, lecz nie mogą sprostad wielkim producentom pod względem
rozpoznawalności marek, decydują się na tą drogę. Jej największa wada to niższe marże i odebranie
sobie szansy rozwoju. Zalety polegają na tym, że działania i nakłady związane z promocją marki
przesunięte zostają na dystrybutora, który ma dobrze rozwiniętą sied dystrybucji. Strategia ta
oznacza korzystanie z zasobów i kanałów dystrybucji podmiotu, dla którego będzie produkowany
towar.

3.3. Rola przedstawiciela na rynku norweskim

Dotychczas przeprowadzone rozważania, pozwalają uznad, że rynek norweski jest trudny i pełen
zagwozdek różnego rodzaju, często niełatwych do zdefiniowania i wytłumaczenia. Dlatego, zalecane
dla polskiej firmy z branży odzieżowej byłoby dotarcie i zdobycie osoby obecnej i działającej w branży
odzieżowej w Norwegii, która pełniłaby rolę przedstawiciela, czy opiekuna marki. Wiedza oraz
znajomośd kultury norweskiej, jak również świadomośd potrzeb konsumenta byłyby
nieprzecenionym atutem w procesie budowania pozycji polskiej marki na rynku norweskim. Główna
rola takiego przedstawiciela ograniczałaby się do działao promocyjno – dystrybucyjnych i doradztwa
w ogólnej strategii marki.

4. Marketing

Działania marketingowe i promocyjne odgrywają kluczową rolę w procesie wprowadzania marki
na rynek i budowaniu jej wizerunku. Związana z tym jest całośd działao w zakresie zarządzania
marką, zarówno od strony reklamowej, jak i dystrybucyjnej. Odpowiedni wybór kanałów dystrybucji,
pozycjonowanie wpływją na postrzeganie marki. Ponadto, ekspozycja towaru podkreśla jego walory
oraz komunikuje do odpowiedniego odbiorcy.
Pamiętając o założeniach, że Norwegia i jej konsumenci to rynek wymagający, ale jednocześnie
zamożny oraz że odzież luksusowa i sportowa jest głównym przedmiotem zainteresowania, działania
marketingowe muszą byd odpowiednio dostosowane do pomysłu na markę. Wiemy również, że
klient norweski ceni przestrzeo i indywidualne, a nie masowe podejście. Tak stworzony obraz
prezentuje nam elitarny rynek, do którego należy dopasowad komunikację. Dlatego właśnie trzeba
skorzystad z niebezpośrednich działao marketingowych. Oddziaływanie nie przez media, nie przez
masowe środki przekazu to odpowiednie podejście to rynku norweskiego w zdefiniowanej przez nas
kategorii produktowej. Marketing szeptany (z ang. word of mouth) byłby idealną formą promocji
i kreowania polskiej marki oraz oddziaływania na wybranego norweskiego klienta. Do tego konieczne
jest znalezienie norweskich osobistości (z dziedziny sportu, mody, aktorstwa itp.)
odzwierciedlających oryginalny styl życia i ubierania się, które nosząc produkty danej marki,
promowałyby i budowały jej wizerunek. Osoby te z uwagi na swoją widocznośd wśród społeczeostwa
i na rolę „przykładu” do naśladowania byłyby nośnikiem informacji o danej marce. W taki oto sposób
marka stałaby się pożądana i poszukiwana przez norweskiego klienta.

5. Lokalizacja

Zakładając, że już wiemy jaką strategię komunikacji i oddziaływania na klienta norweskiego obrad
i że przyniesie ona oczekiwane efekty, kolejnym etapem jest decyzja dotycząca lokalizacji sklepów.
Oslo jest miejscem w którym należy rozpocząd działania wprowadzania marki na rynek norweski.
Otóż butik z odzieżą luksusową musi wtopid się w otoczenie, czyli stylowe, droższe i
ekstrawaganckie. Na przykładzie Oslo, potencjalne lokalizacje dla takiego sklepu reprezentacyjnego
to: okolice Frogner, Uranienborg, Briskeby, Majorstuen, czy Homansbyen. Ważne jest, aby nie
rozpoczynad działalności na dużą skalę otwierając hurtem kilka sklepów. Zniszczy to wówczas
wizerunek wyjątkowości i rzadkości marki. Najpierw trzeba zachęcid i udowodnid klientowi, że dana
marka jest godna zaufania, otwierając pojedynczy punkt. Butik taki będzie pełnił funkcję
showroomu, gdzie klient będzie miał szanse spokojnie zapoznad się z produktem, a sprzedawca
będzie mógł potraktowad każdego klienta indywidualnie. Posiadanie na początku mniejszego,
pojedynczego sklepu pozwoli na większą kontrolę nad produktem, jego dopracowanie, dbanie
o właściwą ekspozycję marki oraz będzie swego rodzaju fundamentem dla dalszego rozwoju marki.
Dopiero wówczas, gdy marka wypracuje odpowiednią pozycję na rynku, zalecane jest rozszerzyd
dystrybucję o większą liczbę lokalizacji oraz obecnośd w luksusowych galeriach handlowych takich jak
Steen & Strom, Aker Brygge, Paleet.
Przydatne linki to:
http://www.shop1europe.no
http://www.bogstadveien.no
Te strony internetowe zawierają wszelkie informacje zarówno dla tych, którzy chcą rozpocząd
działalnośd i szukają lokalu handlowego, jak i tych, którzy posiadają punkt sprzedaży i zrzeszają się
z innymi właścicielami urzędującymi w okolicy.
Należy pamiętad, że dystrybucja i ekspozycja marki musi byd spójna z ogólną strategią marki.
W tym przypadku mamy do czynienia z rynkiem zdefiniowanym jako elitarny, wymagający,
stawiający na jakośd. Dlatego wszelkie działania muszą zostad dostosowane do tego zamysłu.

6. Podsumowanie

Ze zgromadzonych informacji o rynku odzieżowym w Norwegii wynika kilka wskazówek dla
polskich firm tej branży. Po pierwsze, rynek norweski oferuje ogromne szanse na zaistnienie polskich
marek na tym rynku. Najbardziej obiecującą kategorią produktową dla polskich firm jest konfekcja
luksusowa oraz odzież sportowa i przeciwdeszczowa. Po drugie, sugerowaną strategią dla polskiej
firmy odzieżowej jest wejście na rynek norweski pod własną marką (już istniejąca lub stworzoną na
potrzeby Norwegii). Dodatkowo, zalecane jest nawiązanie współpracy z norweską osobą działającą w
branży tekstylnej, która byłaby źródłem informacji o rynku i kliencie, doradcą w opracowaniu
strategii marki oraz przedstawicielem marki polskiej na rynek norweski, która reprezentowałaby
markę wśród norweskich firm. Polską markę męskiej odzieży luksusowej i odzieży sportowej należy
wprowadzid na rynek norweski zaczynając od Oslo, ponieważ Oslo jest prekursorem trendów
w modzie i wyznacza jej kierunki, oddziałując na cały kraj. Najpierw firma musi rozpocząd działalnośd
na małą skalę poprzez otworzenie w prestiżowej dzielnicy Oslo (Frogner, Uranienborg, Briskeby,
Majorstua, czy Homansbyen) sklepu reprezentacyjnego (showroomu). Pozwoli to na efektywną
komunikację z norweskim konsumentem, doskonałą ekspozycję produktu i możliwośd edukacji
klienta i poświęcenia mu wystarczającej uwagi w celu podkreślenia wysokiej jakości marki. Dzięki
temu zostanie osiągnięty efekt ‘feel & touch’. Dodatkowo, mały niszowy sklep umożliwi lepszą
kontrolę nad rozwojem produktu i większy wpływ na działania promocyjne i marketingowe. Dopiero
po efektywnym zbudowaniu fundamentów dla marki zalecane jest rozpoczęcie działalności na
większą skalę; pozyskanie punktów sprzedaży w luksusowych centrach handlowych i dużych
dystrybutorów odzieży. Jeśli chodzi o komunikację z konsumentem i promocję marki, najlepszą
formą będzie marketing szeptany oraz znane norweskie i zagraniczne osobistości pokazujące, że one
wybrały daną (polską) markę.
Przy wszystkich działaniach skierowanych na osiągnięcie sukcesu polskiej marki odzieżowej
na rynku norweskim należy pamiętad, że Norwegia to mały, lecz zamożny rynek o dużym potencjale.
Klient norweski jest wymagający, lecz za razem gotowy zapłacid za wysoką jakośd oferowanego
produktu. Na wysoką jakośd towaru w rozumieniu norweskim składa się kilka elementów:
praktycznośd, materiał, kolorystyka i wzór. Ważne jest, aby doskonale zrozumied potrzeby
norweskiego konsumenta i zaoferowad produkt odpowiadający oczekiwaniom. Wszystkie powyższe
elementy muszą zostad dopasowane do norweskiego rynku. Nie sztuką jest rzucid produkt na rynek,
lecz go wypromowad i utrzymad na wysokim poziomie.
Podsumowując, zaistnienie i utrzymanie polskiej marki odzieżowej na rynku norweskim jest
niewątpliwie trudne. Jednakże, odniesiony sukces w tej sferze i dobre referencje z rynku
norweskiego stają się swego rodzaju wizytówką firmy, która sprostała wymaganiom oraz tym samym
ułatwi polskiej firmie rozszerzanie działalności o kolejne rynki zagraniczne.
Materiał ma charakter informacyjny. Wydział Promocji Handlu i Inwestycji Ambasady RP w Oslo
nie ponosi odpowiedzialności za zdarzenia i okoliczności powstałe w związku z treścią powyższego
raportu.

 

Źródło: materiały pochodzą ze strony oslo.trade.gov.pl
fot: freeimages.com

Wyszukiwaliście:

Leave a comment